Ben doğmuşum çilek kokan şehrin
Kestane ağaçlarıyla kucak kucağa bir köyünde
Hüseyin koymuş adımı anam
Yiğit koca yürekli bir Adem’dir babam
Ereğli’nin kestaneci köyü yuvam
İşim, aşım, evim, kardeşim;
Cennet köşesi vatanım, toprağım
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta