Çanakkale geçilmez (murabba)

ÇANAKKALE GEÇİLMEZ (MURABBA)

Önce Vatan dediler, bin dokuz yüz on beşte,
Düşmanlar gördü durdu, Çanakkale geçilmez.
Korkmadan dediler ki, Ülke işte Yurt işte,
Yürekte sevgi vardı, Çanakkale geçilmez.

Hep beraber oldular, yürüdüler kol kola,
Üzerinden geçtiler, düşman çıktıysa yola.
Dediler bu yurt bizim, ne oluyor hayrola,
Diye düşmana sordu, Çanakkale geçilmez.

Yedi düvel gelmişti, şavaş gemisi ile,
Zannetmişler Türkiye, cevap veremez bile.
Be hey beynamaz itler, defolun güle güle,
Vatan bir namus ardı, Çanakkale geçilmez.

Toplanmış ecnebiler, Ülke'mizi bölmeye,
Bilmemişler Türk hazır, Vatan için ölmeye.
Allah Allah sesinden, başlamış bölünmeye,
Düşmanı korku sardı, Çanakkale geçilmez.

Ordumuzdan onlarca, çıktı Seyit Onbaşı,
Yiğitler çephelerde, kazandı hep savaşı.
Bizimle savaşanlar, döktü daim göz yaşı ,
Millet barikat kurdu, Çanakkale geçilmez.

Denize döktük amma, geride kalan piçler,
Şavaşlar kazandıkça, kızdı çok gericiler.
Bizimle hep uğraştı, sarık takan dış güçler,
Yobazlar bizi yordu, Çanakkale geçilmez.

Yurdumu çok severim, başkasını bilemem,
Sevdası çok büyüktür, yüreğimden silemem.
Gelmişlermiş ölmüşler, asla rahmet dilemem,
Bunları Halk'ım vurdu, Çanakkale geçilmez.

Atatürk Atamızdır, çok derinden izim var,
Kırmızı al Bayrağım, sende ay yıldızım var.
Şair Aydın Tazegül, yiğit oğlum kızım var,
Gelsede kaç bin ordu, Çanakkale geçilmez.