Çanakkale Geçilmez Şiiri - Hacı Gürbüz

ÇANAKKALE GEÇİLMEZ

Mustafa Kemal’in mavi gözleri Arıburnu’ndan bakiyordu,
Sanki bir anda burnuna kan kokusu geliyordu.
Kalbi akıp gitti birden geleceğe doğru,
Ufukta ruhuna zaferin aydınlık ışığı beliriyordu.
☆
Conkbayırı’nda gök gürlemesi gibi ses,
Mustafa Kemal yürür en önde, sarsılmaz adımlarıyla
Ölmek var düşmana geçit yok diyordu
Bir millet ölür, bir millet dirilir onunla.
☆
Sırtında mermiyle Seyit Onbaşı çıkar,
İnançla kaldırır, dağlar bile ağlar.
Bir top değil, Türk’ün kaderini tarihini taşır,
Denize gömülür birer birer düşmanın umutları.
☆
Öleceğini bilip kalktı o yiğit asker,
Dostuna sarıldı, titremedi yüreği.
Uçan mermiler arasında yılmadı adımları ,
Yan yana yürüdüler, ölüm bile duramadı.
☆
Siperde susuzken su veren asker,
Düşmana bile merhametli nefer
Ekmek bölüşülür, acı paylaşılır,
Çanakkale’de insanlık yazılır.
☆
Onbeşli tıbbiyeli gençler düştü toprağa,
Yarına umutken sustu bir anda
Bir millet dirildi onların kanıyla,
Adları yazıldı vatanın bağrına
☆
Gürbüzüm, bu günle gururlanır yüreğim,
Seferleri bitmiş kahramanların izindeyim
Çanakkale geçilmez, ruhum yaşar sonsuza,
Bu topraklar asla geçit vermez düşmana.

H.Gürbüz 18 03 2026 .