Çanakkale Destanı Şiiri - Veysel Sari

Aynalı Çarşı’ya girdim de bugün,
Çanakkale içinde vurulan o bıyığı terlememiş çocuklara yandım...
Tüyü bitmemiş yetimlerin, mektebi yarım kalan körpe fidanların ayak izleri vardı her bir taşta,
Henüz oyun çağında, elleri kınalı, boyunları bükük ama başları dik!
Gözlerimin önünde koca bir tarih yırtılıyordu sanki;
Ana duasıyla yola çıkan, bir daha dönmeyi hiç düşünmeyen o yiğitler...

Kilitbahir’in burçlarına baktım sonra uzun uzun,
Deniz köpük köpük kızıl bir drama bürünmüştü Boğaz’da.
"Vatan sağ olsun" diye son nefesini verenlerin çığlığı yükseldi Conkbayırı’ndan.
Siperlerde yatan o adsız kahramanlar,
Bir karış toprak için göğsünü siper eden o kınalı kuzular...

Şimdi hangi rüzgar esse bu şehidin toprağından,
Bizim yüzümüzü kızartır, utandırır bu vefasız çağın insanını.
O an tabyadaki vinç kırılmış, batarya susmuştu...

Gök yarıldı sanki, İngiliz zırhlısı Ocean ölüm saçıyordu!
İşte o dehşet anında çıktı Seyit Onbaşı;
İki yüz yetmiş beş kiloluk o mahşer mermisini,
O sıcağı, o vinçsizliği, o imkansızlığı hiçe sayıp
Tek başına, bükülen omurgasına, çatırdayan kemiklerine aldanmadan sırtladı!
Basamakları çıkarken bastığı yer çöktü, ama iman çökmedi.
O mermiyi topun namlusuna sürdüğü o an,
Bir milletin kaderi o tek adamın sırtında şahlandı!

Toprağa karışan kanları süslerken Gelibolu’nun taşını,
Bir an bile eğmediler o sevdalı, o dik başlarını.
Gayrı ne ağıtlar yeter bu duruşu anlatmaya,
Ne de mısralar sığdırır bağrındaki o kocaman destanı!

Anaların gözyaşı karıştı Seddülbahir’in hırçın dalgasına,
Kınalı parmaklar sarıldı düşmanın son amansız ayazına.
Her karışı kanla yıkanmış bu kutsal toprağın koynunda,
Yüzyıllar geçse de unutulmaz o mektepsiz gençliğin sevdası!

Ruhunuz şad olsun ey bu toprağın adsız yiğitleri,
O yiğitlerin ve Seyit Onbaşı’nın sırtladığı o devasa mermi patladı,
O kutsal bayrak düşmedi,
Çanakkale geçilmedi, geçilmeyecek!