Her biri aslandılar, yiğittiler, gençtiler,
O kutlu müjde için, canlarından geçtiler,
Ruhlarını şehadet, öyle kuşatmıştıki;
Ölüm elinden zehri, şerbet bilip içtiler....
O mertebe bir şandı, hazdı, Çanakkale’de,
O erler ki; bir destan yazdı Çanakkale’de..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta