Can Yoldaşım Şiiri - Andelip Andelip

Sevdân ile yanarken, aşkın ile köz oldum,
Gözündeki nur ile, geceleri yaşardım.
Her nefeste sen diye, ezelden bir söz oldum,
Sonsuzluk kervanından, sana doğru koşardım.

Adımlar atıldıkça çiçek olur her yanım,
Sensiz soluk bir hüzün, yaralıdır her ânım,
Varlığınla doğar gün, neş’elenir hep cânım,
Kalbimin derininde, hep seninle coşardım.

Saçlarının gölgesi, ufuklarda ışıktı,
Her telinde sır vardı, her rengine aşıktı,
Sevdan ile ruhumda, düşler delik deşikti,
Rahmet gibi yağarken, yüreğinden taşardım.

Seninle durur zaman, dünya olur cennetim,
Aşkınla açar gönlüm, çiçek olur mihnetim,
Sensizlik hüsran olur, hapsolurken gurbetim,
Bana nefes verseydin, dağlar taşlar aşardım.

Yüreğimde mühürdün, sönmez kordu ezelden,
Adını yazdı kalem, alın yazım özelden,
Sen varsın ya gönlümde, keder kalmaz güzelden,
Sevdan ile yanarken, imkansızı başardım.

Doğdun gece ay gibi, gündüze güneş gibi,
İçimde yankılandın, kalbimde bir eş gibi,
Duama dileğime, pervaz eden kuş gibi,
Sen bir melek gibiyken, ben aciz bir beşerdim.

Yollar çiçek açardı, seninle yürüdükçe,
Kalpler aynı atardı, sevgini korudukça,
Aşkımız yazılırdı, sevdayı sürüdükçe,
Sonsuzluğa uçarken, ben sevgini taşırdım.

Gönlümde baharımsın, yazımsın, hazanımsın,
En derin hislerimde, vuslata nişanımsın,
Seninle tamam olan, sonsuzluk destanımsın,
Kalp ve ruhumun eşi, sensiz her an üşürdüm.

...andelip...