Kelimeler yetmiyor cümle kurmaya,
İçimdeki çocuğun neşesi kaçmış.
Hayalin gözlerime yabancı,
Nasıl sürecek bu hayat bilemiyorum.
Sen miydin beni benden alan, bağlayan?
Ben miydim sana susayan?
Sevda denilen bu yolculukta,
Sen miydin yolumu aydınlatan?
Ben sana vuruldum, heves değil;
Şahittir bu sevdaya aldığım nefes.
Sen karanlıktaki aydınlığım oldun,
Ömrüme ömür oldun can özüm.
Kayıt Tarihi : 21.2.2026 09:43:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu dizeleri, dış dünyanın gürültüsünün dindiği ve insanın sadece kendi iç sesiyle baş başa kaldığı o savunmasız anda doğdu içime. Tükenmişlik ve yalnızlık vardı icimde. İlk mısralar, boğazda düğümlendi, o hıçkırığın kağıda dökülmüş haliydi; sanki dünya üzerindeki tüm teselliler anlamını yitirmiş, geriye sadece dokunsalar ağlayacak o çocuksu kırılganlık kalmıştı. Yazmaya devam ettikçe, kalem kağıdın üzerinde sadece bir acıyı değil, bir yüzleşmeyi de resmetmeye başladım. "Kelimeler yetmiyor" derken aslında içindeki o neşesi kaçmış çocuğun elinden tutmaya çalışıyordu. Hayatın nasıl süreceğine dair o büyük belirsizlik, şiiri tam ortasında ağır bir sis gibi çökmüştü. Ancak tam o karanlığın en koyu yerinde, zihnime bir "ışık" sızdı. Bu ışık, gelip geçici bir heves değil, ruhuna nefes aldıran gerçek bir sevdaydı.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!