Can Kuşu Şiiri - Simya Nuran Aksoy

Gölge çekildi surların dibinden
Kuşatılan ne varsa bıraktı kendini rüzgâra
Avuçta sıktığımız o eski kilit
Toprağa düşüp saraylar kurdu karıncalara

Su, taşın sertliğine aldırmadığı gün
Kendi yatağında akmayı öğrenir
Bıraktık heybeyi, bıraktık o tunç zırhı
Omuzlarımızda artık sadece
Gökyüzünün lekesiz maviliği var

Kafesin demiri örtse de güneşi
Kanat, kendi göğünde dilediği vakit sonsuzdur
Daralan duvarlar içimizden çekildi
Işık, bir kalbin gölgesinde konaklar artık

Ne gizlenecek bir gölge kaldı
Ne solan bir renk
Ne de kafesçiye borçlu olduğu bir ses
Süzülür gecenin ve gündüzün ötesine
Bütün yeryüzü tek bir bahçe şimdi
Her nefes, sükûtun koynunda alınan ilk nefes

02.09.2026 🧡