Can Kurtaran Şiiri - Muhammed Emin Daştan

İhtiras denen lodosta kaç gemi batırdım.
Sükûnet limanına kaç can taşıdım.
Kimse sormadı dümende kim vardı.
Kimse demedi: Bu havada bunca can taşınır mıydı?

Girdabına çeken düşler benden yana mıydı?
Kavgasız gülüşler adaletin sol yanında mı yer aldı?
Acısı, tatlısı; tüm olay örgüsü hangi acının kumpasıydı?
Ne kolay olay mahallini terk etmek,
Zor olan söylenecek sözün gereğini yerine getirmek.

Ne zor bir denklem; yaşarken bilinçaltına seslenmek,
O girdapta ters akıntıya yüzebilmek.
Can kurtaranı yine senken,
Avazın çıkana kadar bağırsan da yardım isteyememek.

Gölde de yetişir bir fidan.
Zahmeti verdiğin suda değil, ektiğin tohumda.
Niyeti hâlis olanın yanındaysa Yaradan.
Bunca sulak arazide açmayan,
Bende değil rahmetin; seni bana yazmayanda…

Nice hıçkırıklar vardır arş-ı âlâda, yeri göğü inletir.
Nice kahkalar vardır yerin altında, onca kâfiri sevindirir.
Mevzu bahis sensen, bendeki seni bilen bilir.
Sorgu melekleri dahi yere indirilir…

Her uzvumla adını söylerim.
Anlatırım ama eksiğim olur diye çekinirim.