Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
güzel bak....şiiri ya şiir gibi yazacaksınız..yada bulmaca gibi...anlayamadıgım için iyi yada kötü demiyorum...anlayamamakda bir yorum....aklı evvelin biri çıkıp şiirde anlam olmalımı der.....şiirde ya şiir olmalı .......yada anlam....yada anlaşılmamak olmalı... yoksa bagrışır çagrışır ördegi kazı türü sadece kafiyeye cilve yapan cümlelerden örülmüş bir şiiri okumak sadece eleştiri degil insanı birilerine kızma dürtüsüylede dolduruyor.....kelimin defterin olmadıgı az bulundugu zamanlarda insanların dizeleri agızdan agıza yaymak için kafiyeli deyiş şekli günümüzde bilgisayarların cebimize girdigi cagda çaglara kucak açan bir istanbul şiir yarışmasında olması sadece kederli degil........komikde...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta