Can Kırıklarım Şiiri - Yılmaz Bekaroğlu

Can yanıklarım, canlarım,
Can kırıklarım, canlarım.
Benim babanız sığmadı mı
Kalbinize, evinize?

Ben size yük olmadım,
Omzumda taşıdım derdimi.
Bir lokma ekmeği bölüp,
Siz tok yatın diye
Sessiz kaldım.

Geceleri herkes uyurken,
Ben yarınları düşündüm.
Üşümesin diye çocuklarım,
Kendi uykumu
Yorgan yaptım.

Bir hata gördüyseniz bende,
Bilin ki yorgunluktandır.
İnsan baba olunca,
Kendinden vazgeçmeyi
Öğrenir.

Kapınız dar geldiyse bana,
Kalbim daha dardı aslında.
Ama yine de sığdırdım sizi,
Bir ömürlük sevgiyi
İçime.

Ben ses etmedim kırıldıkça,
“Baba” dedim, sustum.
Çünkü baba dediğin,
Şikâyet etmez,
Dayanır.

Evin içinde gölge gibiydim,
Varlığım fark edilmedi.
Ama yokluğumda anlarsınız,
Bir evin ne kadar
Eksildiğini.

Canlarım,
Ben sizden çok şey istemedim.
Bir hal hatır,
Bir bakış,
Bir yer yeterdi.

Kalbinizde yer yoksa bana,
Bari hatıralarda olayım.
Bir fotoğrafın kenarında,
Bir eski cümlede,
Sessizce.

Ben hâlâ babanızım,
Yanıklarım da, kırıklarım da sizin.
Kapınız kapanmış olsa bile,
Kalbim açık kalır,
Biliniz.