Ay gibi geçtim içinizden,
Karanlık yüzümü asla göstermeyerek
Düşerse yolum bezm-i elest meydanına
"Belâ" der miyim bir daha bilmiyorum,
Üstüme böyle belâlar yağacağını bilerek.
Hangi kapıyı çalsam
Sonuna kadar yalnızlığıma açılıyordu,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta