Can Dostum Şiiri - Mehmet Ali Yavuz

WePlay’de hiç planlamamıştım. Sadece oyunu açmış, normal bir günün akışına girmiştim. Ama hayat, bazen en beklenmedik anlarda durup bir şey fısıldar insana. O gün de öyle oldu: iki yabancı, aynı sessizliğin içine bırakıldık. Adını sonradan öğrendim belki, ama onu ilk cümlede tanıdım. Kalbim, daha kelimeler tamamlanmadan “işte bu” dedi. Bazı insanlar vardır; zaman geçse de varlığı hep kalır ya… İşte sen de öylesin. Geceye benziyordun; karanlığı korkutmayan, alışılan. Işığını bağırmadan taşıyan. Mesafe sadece şehirler için varmış gibi geliyor bana artık. Kalp yakınlığı başka ölçer. Aynı suskunlukta üşüyorsak, aynı yerdeyiz demektir. Kelimeler yetmediğinde bile anlaşıldığımı hissettim. Senin gülüşünle hafifledi dünyam. Ve o an anladım ki, yalnız değilmişim. Oyun bittiğinde bile “bitmedi” dediğim şeyler vardı içimde; çünkü sen, rastlantı kılığına girmiş en gerçek bağlardan biriydin. Zaman akıp gider derler, her şey değişir derler… Ama bazı dostluklar, adını bile anmadan insanı ayakta tutar. Sen de öylesin. WePlay’den çıkan en gerçek şeysin. Ve bil ki; bu kalpte ışığın hep tamam. Bir oyundan çıkan en gerçek şeysin. Can dostum diyeceğim kadar kıymetlim. İyi ki varsın. İyi ki Can Dostumsun.