Bir düşüm var;
Yürüdüğüm yolların hepsi sana çıkıyor,
Ayağının değdiği yerlerde çiçek açmış,
Nergisi, papatyası seni söylüyor.
Orada, işte tam orada beni bekliyorsun.
Yüzünde dünyayı umursamaz bir ifade
Gözlerinin “sadece sen” dercesine fırlattığı bakışlar.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta