Yılların tüm yorgunluğu yansımış yüzünde,
Derince çektiği sigarasını dost bellemişcesine tutuyordu parmaklarında,
O kadar ağır mıydı yaşadıklarının yükü bilinmez...
Önce bir derin nefes çekti attığı sigarasının ardında,
İnleyerek doğruldu oturduğu sandalyenin yanına
Ve
Uzun uzun baktı çevresindekilere,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta