bir deniz fenerinden düştü arzularım,
gece intihar içti, sarhoşluğu balıklara kaldı.
Kumdan kalenin komutanı, isyana teşvikden,
Beni bir hücreye attı...
Yorgundum,cam kırığıydım.
Bir tünel açtım toprağın sancıyan sabahına.
Yıldızların, güneşin sahte fahişeleri olduğunu anladım.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta