Can Şiiri - Taş İskele

Ervâh-ı ezelden dedi hiçliğin.
Ebede giden bir yoldan çıktık,
ezele bir yol bulduk.
Simule hallerde yok olduk deli.

Sonbahar renkli hazan çiçekleri derdik yolumuzda.
Yolumuza yâr taneleri serpildi yürekten.

Tanımsızlıktı sıfırın sıfıra bölümü..
Tanımsızlık seni beni burgaçlı bir döngüde sınırsız kıldı.
Bir varı böldük, bir yoku çarptıkça çarptık.
Bir varmış, bir yokmuş dedi masal.
Ezel de birdi, ebed de birdi deli...
Birebir yaşamın
Örteni ölüm...

Bir dedik,
bire bir kattık da bir dedik.
Biz olmadık deli.
Senli- benli olan bize vardık.

Var'sın deli.
Varsın bu yol nereye varır ise varsın.
Yol ki, kıvrımları içimizdeki anafor.
Kısır olmayan döngü yol.

İçimizdeki senlik benlik ötesi sıfır kadar muğlak, bir kadar mutlak üç nokta...
bir çengel..
çengelden devşirme heyecan....

Varsın..
Varsın söz dizimi katar katar yol bulsun ayracına...

Ki sözler kabuğunun altında,
evriliyor,
cenin misali can'a bürünüyor...

Tek tip besleniyor çoğul kimliğimiz...

Senden, benden,
Tenden,bedenden uzakta,
nağmesi hüzün, rengi sonbahar, bakışı uzun...

Sen'i hiçlik kadehine doldurdu ben...

Biz'i buldu yokluk..
Var'lık açmazda...

"Can"