Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
belkiler.. keşkeler... o buğalanmış cam yalnızlığa umutlara sırdaş olur... tebrik ederim... Safet kuramaz
sevgiyle ve özlemle...
hüzün ve duygusallığın yürekte buğulandığı an dilimi...
saygılar kaleminize...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta