Düşündükçe geçmişi saplanıyor bir sürü cam parçaları bedenime
Geleceği seninle yaşayabilmek varken korku çöküyor üzerime
Aşkla acı birbirine karışıyor, acıdan ölüyorum aslında
Bazense aşkın öldürüyor saf bir tutkudan ibaretim seninle..
Beni delirtmez bundan ötesi ölmeden koydun musalla taşına
Bir tebessüm etsen, dalgınlıklarım geçer bakmazdım duvarlara
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta