Cam kırıkları Şiiri - Zafer Bozkurt 2

*Cam Kırıkları*

Cam kırıkları gibidir insanın içindeki acılar,
Nefes aldıkça kanar, kanadıkça gözlerinden süzülür yaşları.
Her solukta bir parça daha batar ciğerine,
Susayım dersin, susmak da acıtır, konuşsan dağılırsın.

Vakti saati yoktur kor gibi yanan yüreğindeki ızdırabın.
Gece yarısı gelir yoklar, sabah ezanında da oradadır.
Kara bulutlar gibi göğsüne inmiş darbelerin,
Ne güneş deler o karanlığı, ne rüzgâr dağıtır.

Bitmek tükenmek bilmeyen çaresizliğin içinde,
Yok olmanın acısını tadarsın diri diri.
Bir boşluğa düşersin, düşmek de değil bu,
Sonsuz bir kayboluş, tutunacak dal yok.

Adım atsan ayağına batar anılar,
Dursan üstüne çöker duvarlar.
Bağırsan sesin geri döner, çarpar yüzüne,
Ağlasan yaşın kurur yanağında, tuz olur kalır.

Kimse görmez içindeki harbi, dışın sağlam sanılır.
"Dik dur" derler, bilmezler ki elif gibi durmak,
Her harfinde ayrı bir yara taşımaktır.
Her dik duruş, bin kere yıkılıp kalkmaktır.

Cam kırığı dediğin nedir ki?
Toplasan avucunu keser, bıraksan içine batar.
İşte öyle bir şey bu yaşamak,
Ya kanayacaksın ya kanatacaksın.

Bazen bir türküde yakalar seni acın,
Bazen bir koku getirir, bazen eski bir sokak.
Hazırlıksız çöker göğsüne, nefessiz bırakır,
"Ben hâlâ buradayım" der, gitmemişim hiç.

Yok olmanın acısı da başka,
Var olmak istersin, varlığın yük olur.
Yok olmak istersin, yokluğun korkutur.
Arafta kalırsın, ne ölüsün ne diri.

Kara bulutlar geçer mi bir gün?
Kor söner mi yürekte, kül olur mu?
Cam kırıkları erir mi zamanla?
Bilen yok, yaşayan susar.

Şimdilik tek bildiğim şu:
Acı da insanı insan yapan bir şey.
Kanadıkça anlarsın yaşadığını,
Ağladıkça hatırlarsın hissettiğini.

O cam kırıkları...
Belki bir gün mozaik olur içimizde.
Belki bir gün renkli bir resim çıkar ortaya,
Acıdan yapılmış bir şaheser.

O güne dek canım,
Nefes al, kanasa da.
Ağla, süzülse de.
Yaşa, yok olsa da.

Ben buradayım.
Kırıklarınla, kanınla, yaşınla.
Anlat, sus, bağır, feryat et.
Şiir olur bende hepsi sen ol hayatım da ...

18.04.2026