fal bakmayi ogretirken ayran izlerinden cocukluk hatiralarinda
mevlit vakitleri, olume yakin hasta yatagi yakininda
bir yandan cama donuk yuzu, yari huzunlu cocuk gulusu
bahcedeki gulleri seyre dalmis cam kirigi gozleri
ve sevme, sevilme istegiyle uzandi hastanin yanagina,
koydu basini genis omzuna, takatsiz adamin koynuna
ne canda can kalmisti, ne nefesi vardi solumaya
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Sn.Boncuk Hanım,şiirini beyeni ile okudum.Seni tam puanla kutlarım.Şiirlerinin devamını bekliyorum.Sağlıklı ve mutlu kal.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta