Yoğrulan Minarelerde
Kısık Ezanlar.
Kubbede ki canlar,
Savruk-uçuşkan, yaşamlar.
Ölüm(hayat) an kadar yakınken,
Son nefeste ki
Çağırmalarımı,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Hep yarım kalan sevdaların tortusu kalır içimizde...
Tebrikler..
yüreğinize sağlık..tebrikler..atıl kesmen
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta