Caligula Şiiri - Mesut Yüksel

Eyy Caligula!

Roma’nın alnına mühürlenmiş zifiri yazgı.
Adımların, sokaklarda yankılanan uğursuz bir kehanetti.
Şehir, senin nabzınla çarptı gecenin sinesinde.

Senato, dehşetin lügatini öğrendi her soluğunda,
mermer, kanın sıcaklığıyla tanıştı ilk kez.
Olimpos’un sakinleri sustu;
başları vuruldu bir bir,
senin suretin tünedi o mukaddes omuzlara.
Korku, ilahlık tahtına kurulup secdeye durdu.

Komplekslerinin prangasında bir tiran,
kendi şehvetinin zindanında en kirli mahkûm.
Yeryüzü, senin kadar mağrur bir azgınlık görmedi;
şeytan, tacının gölgesinde diz çöktü utancından.
Çünkü sen kötülüğü bir gölge gibi kuşanmadın,
ona bir efendi gibi hükmettin.

Melanet, bu kanlı şölende en sadık sırdaşındı.
İmparatorluk, karanlığın dehlizlerinde inlerken,
Roma’nın kalbinden irinli bir nehir aktı;
yedi tepe yıkandı da
bir türlü arınamadı.

Tarih, seni hafızasından kazımaya yemin etti;
yıkandı, sustu, sildi… lakin nafile.
Çünkü bazı lekeler zamana değil,
varlığın o karanlık cevherine aittir.

Sen yalnızca iblisin rehberi değildin;
sen, insanın içindeki dipsiz uçurumun adıydın.
Ve Roma, seninle düştü o büyük idrake:
Taç, aklı boğan en ağır karanlıktır.