Çaldın Denizden Kumu Şiiri - Yılmaz Beka ...

Denizden çaldın kumu,
İnşa ettin koca binayı.
Bir gece yarısı yedi şiddetinde deprem vurdu,
Yıktı koca binayı.
Öldürdün uykuda canları.

Beton sustu o an,
Demir bile utandı.
Duvarlar çökerken,
Bir çocuğun rüyası
Yarım kaldı.

Sen sayfa sayfa kâr yazdın,
Onlar nefes saydı karanlıkta.
Bir kolon eksikti belki,
Ama vicdan,
Baştan yoktu.

Geceydi,
Kimse hazır değildi ölmeye.
Terlikler kapının önünde kaldı,
Dualar boğazda,
Ses çıkmadı.

Toprak aldı alacağını,
Deniz geri istemedi kumunu.
Ama o bina,
Herkesin üstüne yıkıldı,
Adıyla sanıyla.

Sabah olunca enkaz konuştu,
Susması gerekenler sustu.
Bir isim listesi kaldı geriye,
Bir de “ihmal” denilen
Soğuk kelime.

Uykuda öldüler,
En masum hâlleriyle.
Kaçamadan,
Sarılmaya fırsat bulamadan,
Sessizce.

Sen şimdi başka bir arsadasın,
Aynı hesabı yapıyorsun.
Biraz daha ucuz,
Biraz daha hızlı,
Aynı sonu bilerek.

Helallik sorulmaz mı sandın,
Toprak kapanınca?
O sorular,
Enkazın altından çıkar,
Geceleri gelir.

Bu bina tek başına yıkılmadı,
Bir düzen çöktü aslında.
Göz yumanlar,
İmza atanlar,
Herkes oradaydı.

Ölenler sayı değil,
Birer hayattı.
Şimdi her tuğlada,
Bir nefes eksik,
Bir ad var.

Denizden çaldığın kum durur belki,
Ama uykuda öldürdüklerin,
Rüyalarına girer.
Hiçbir bina,
Onlardan sağlam değildir.