Kalenin kapısı kahveye bakar
İçerde bir garip yolcu bekliyor
Vefasız sevgili gelmeye korkar
Yolcu sevdasını derde ekliyor
Esince tozuyor mangalda külü
Anlamsız kırıcı söylüyor dili
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




çakala sesleniş güzeldi,, kutlarım
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta