Nerelerdeydin bu vakte kadar?
Söylesem sevinir miydin?
"Yanmamış Koca Çınar"
"İhlal vaktimdin" demiştim seni izlerken pek önceleri.
Nasıl ve neyi etmeliydi göz ardı;
Vatanımsın: yaşadığım ilk aşkım…
..
İstanbul’da idi.. Çok geçmemişti.. Ölmüştü,
Öldürülmüştü birileri
Demir keser ancak modern zamanın kelepçesini,
ve senin büyük kelimelerini.
Varlık, dil ve nefret..
Vücut bulur;
Yüceltilmemiş nesne ve gölgesinde...
Yoktu karşılaştırmalı ilimlere tek kelimen.
Senin sözlerin:
"Varsın olsun, asıl unsurdur insan"
"Otuz, altmış ve doksan.."
Süreleridir yok oluşun.
Gözler mavi,
Ten beyazdan açık, açık mavi.
Rol sahi,
Duygu kendiliğinden açık, apaçık sahi.
"Gözler ne görür? Ne görmez?
Akıl ne sezer? Ne sezmez?
Hayat nasıl yaşanır? Nasıl yaşanmaz?"
Sorumlusu sensin bunların sadece
Karanlığında gecenin söylediklerin duyulmayacak mı, sence?
Düzen tutmaz artık bu iğne.
Işık görünmez olmuş deliğinden,
pasından.
Vazgeçmelisin sana çizilen yazgıdan!
Kaldırmalısın kafanı!
Görmelisin hakikati ve yalanı!
Sakin ve kalıcı;
Vakur, göz boyayıcı ve aldatıcı...
Kulağa hoş gelse de bu tarz kelimeler
İnsan sarhoş olmaz, içilmeden viski ve cinler.
Bilinmezdir bu macerada ne olur!
Sonu karanfil.. Sonu Kambur..
Getirir bizi kader denilen pamuk;
bu yaşlı diyara;
farkına vararak,
kafana vura vura.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!