Saygıdeğer insanlar!
Yirmi birinci yüzyılda yalnızlığın yılgınlığında,
Ölümün meşru sayıldığı, yaşamanın suç olduğu bir günde,
Adaletten bahsetmekse boşuna.
Bileklerimde bıçaklar bilendi her gece,
Bulaştım, dalaştım… Kanlar karıştı ruhuma,
Yağmuru seviyorum diyorsun,
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...
Devamını Oku
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta