İnsanlığın üzerinde yapış yapış yalnızlık.
Vücutlardan ziyade ruhlara kazınmış kırıklıklar,
ne de olsa görünmeyecek rahatlığıyla sökülüp atılmış.
Beceriksiz pansumanların altından oluk oluk akıyor insanlığımız.
Yüzlerde yüzsüz gülücükler,
Dillerde çirkin ezgiler.
Gözler ele verirdi eskiden yürekte kaynayan sancıları;
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Çok tesekkur ediyorum.
Saygıdeğer hocam dilinize sağlık güzel demişsiniz
Güzel demişsiniz
beğeni ile okudum
dilinize sağlık
Çok tesekkur ediyorum.
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta