Buz Tutan Kalp Şiiri - Abdullah Uludağ

Buz tutan kalbim var benim,
Ne mevsim tanıyor ne bahar.
Dokunsan çatlar belki,
Ama erimez, korkar.

Bir zamanlar ateşti içim,
Külleri hâlâ sıcak.
Şimdi sevgi dediğin şey
Uzak bir ihtimal, yasak.

Gülüşler geçip gidiyor,
İçimde yankı bile yok.
Buz tutan kalp bu işte,
Atıyor ama çok soğuk.

Her giden biraz daha dondurdu,
Her kalan sustu.
Artık ne gözyaşı ısıtır
Ne de bir “kal” sözü.

Atıyor hâlâ, inatla,
Ama duygusuz bir saat gibi.
Buz tutan kalp bu,
Zamanı var, hissi yok.