Rüzgârla savrulan bir anı gibi
tutundu içimde ince bir sızı.
Ne yana dönsem, sensiz bir yoldu
ve yolların kalbinde küskün bir yazı.
Adını unutan dillerden uzak,
bir düş gibi yürüdüm ardınca.
Gözlerin değmeden solan her çiçek
bir sessiz çığlıktı avuçlarımda.
Ne hevesle büyüttüm seni içimde,
ne çok sustum, kimseye demeden.
Bir serap mıydın yoksa kendime ben mi
bir yansıma gibi çöktüm geceden.
Kalbimde titreyen o eski harfler
artık başka bir dilde ağlıyor.
Her şeye rağmen yandım, söndüm, bekledim
bir tek sen duymuyorsun… çağlıyor.
Ahmet Nejat Alperen
Kayıt Tarihi : 30.7.2025 16:31:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!