Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Çok anlam yüklü yüreğinize sağlık.
beğeniyle okudum şiirinizi, kaleminiz daim olsun
selamlarımla
Çok güzel satırlar... Tebrikler...
Çok içten çok saimi çok sıcak
ifadeler bunlar şiiri okurken
takıntısız pürüzsüz satır geçişleri
mükemmel
finişe yaklaştıkca heyecanı artıran
bir paylaşım olmuş
kutlarım şair yüreğini
Keşke hep bir ağızdan beleşe hayır diye haykıra bilsek hocam Beleşe hayır diyen yüreğine sağlık çok anlamlı ve harika bir şiirdi on puan.
Çocuksu harika bir çalışma.
Kararımı verdim,
Eve ekmek götürecektim.
Alın terine evet,
Beleşe hayır diyecektim..... tebrikler yürek sesiniz hiç susmasın.tam puan ile
can-ı gönülden kutlarım muhabbetle
Adem Bey,
Yarınlara dair umudun güzelce ifadesini bulduğu güzel dizelerdi.....
Anlamlı ve değerli çalışmanızı yürekten selamlıyorum......Emeğinize, yüreğinize sağlık....
Başarınızın devamını diliyorum.......İlhamınız sonsuz, kaleminiz tükenmez olsun......
Şiire ve şairine saygılarımı sunuyorum.....
Elbette eve ekmek götürmek gerek. Ekmek aslanın ağzından midesine inmişken, alın da götürün kolaysa... Buyurun... Hele de ekmek kana, ekmek kömür karasına bulanırsa, nasıl yenir o ekmek?... Kutluyorum şiiri ve sizi saygımla...
Bu şiir ile ilgili 11 tane yorum bulunmakta