Büyük Pişmanlık Şiiri - Batur Kılıç

Ay perileri dans ederken karanlığında denizlerin
Seni göremeyen bu gözleri ben neyleyim
Dualarla beklediğim o gün geri geldiğinde
Ölü topraklardan coşan biçare kaderimi neyleyim

Dönsende kervan olmuştu geçen onca yıllar
Ve de ayrı kalmaktan ayrılmıştı bütün yollar
Tualleri boş kaldı mizacı renk olan her manzaranın
Kaynayan kalbimdi köz oldu derdiyle kara sevdanın

Arındım zannettim pişmanlıklarımdan onca zaman
Dönüp hiç bakamadım aynalara geri yansıyandan
Ilık rüzgarlar esiyordu esaret yüreğimden
Lakin kasırgaydı yeniden yüzüm üstüne vuran.

Kalabalıklar içerisinde ıssız olmaktı istediğim
Yok olmak sonsuzunda senin sonsuz evreninin.
Bir toz tanesi kadar amaçsız dolaşmak saçlarında
Kıyılarına vurmak sahillerin en uçsuzuna.