Büyük nargile
Aksın marpucun
Gümüş dök geceleri
Penceremizden
Ay girsin gül yüzlü
Çocukların koynuna
Bir fısıltı gibi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Merhaba sevgili Neşehane'ciler....
Neşehane'nin kurucusu ve sessiz bir moderatörü olarak bu zamana kadar dergilerde ve web sitelerinde yayımlanmış olan yazılarımı grubumuz Neşehane'de yayımlamak istedim.Günlük yazılarımı da bundan böyle grupta okuyabilirsiniz.Umarım beğenirsiniz.Okursanız ve yorumlarınızı benimle paylaşırsanız sevinirim
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta