Bizi kendi alemlerimiz ayırdı
Seni hep tanıdığın o kişi kayırdı
Elinden tutup bayılmaktan kurtardı
İçi çekenlerin diyarı burası bana sarıldı
Sonra sıkıldı umarsızca ayrıldı
Ağlayıp kollarıma atıldı
Biticek olmasımdan korkar olduk
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta