çocuktuk
kavgaların hemen ardından
birbirini saran
ekmeğini paylaşan çocuktuk
buğday tanesi boyunda
büyüdük biraz biraz...
bıyıklarımız terledi
utandık dik yürümekten
bir parça sevda
bir parça hayat oldu
yüreğimizin kıpırdanışında
daha dik yürür olduk
sildik bıyıklarımızın terini
hayat dolduk birer birer
hayallerde kahraman
rüyalarda sevgili olduk
hayat!
sen ne büyükmüşsün
çocukken ayrı bir tad
büyüdükçe başka başka...
Nebih Nafile
(Güneş Hepimiz İçin)
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta