Meğer ne kadar da anlamsızmış hayat sensiz,
Ne çiçeklerin değeri var gözümde, nede umutların anlamı,
Yokluk içinde bir yok oluş arıyorum kendime,
Ne doğacak güneşi bekliyorum, nede yeni bir umudu,
Yokluk içinde bir yaşam bulduğum sensiz;
Gördüğüm devden bir acı, ve hüzün,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




çok güzell...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta