Buse Güngör Şiirleri - Şair Buse Güngör

Beni bırakma
Geceler olur ayaz ayaz
Beni bırakma
Sabah olur soğuk soğuk

Beni sev

Benim için af dileme!
Ve hiç mazlum değildi yıldız;
Yatakta dönen bir annenin huysuzluğu mu çevirecekti sanki bu dünyayı?
Ya da pişkinlikten sırıtan kahrolan göz bebeklerin mi?

Ben kimim?
Kendini geliştiremeyen mi?
Yoksa ilerleyemeyen mi?
Yine de
Ben benim.

Benliğe
Beni ben yapan benliğe
Bir gitmem bir de gelirim
Sonra bir gelirim bir de gelirim

Benliğe

Cidden benlik
Bir şey yok
Neden?
Kurumlar benden çok yaşlı.
İyi olsam gerçekleri
Değiştirmez.

Öyle kazma alıp
Kalbi delmek doğru değil
Biliyorum ama
Yakın da hissedemedim...
Kime olacak yaşlı kadına...
Ateş ve buz kadar farklıyız...

Vuruyor bazen yüzüme yüzüme
Bardakların ışıl ışıl parlaklığı
Işıl ışıl parlamak için
Lavlara da ihtiyaç yoktur-
Gözlerinde bir parıldama yoksa.

Bilmeden bilmeden
Nereden geldiği bilinmeyen
İnsanlar var benden giden
Gittikçe beni benden yiyen.

Bilmeden bilmeden ah bilmeden

Bilmem
Beni ben mi yarattım
Bilmem
Beni benden ben mi çıkardım.
Yine bilmem
Beni yaratandan yine mi

Binbir karanlıktan sonra açtı kollarını güneş
Sildi tüm insanlığın bakraçlarını
Önce kendini kor alevlerinde kuruttu
Sonra da rüzgarda aydınlattı karanlıkla çırpılmış saçlarını.