bekliyorum seni hergün gece yarılarına kadar
onur abi yağmur yüreklim uyuyor musun derken
benim içimden sen geçtin bu köşede
yüreğimde yangın çıkar bu şehir yanar derken
yakıyorum kendimi bırakıp şehri
yumuşacık bir yuvada yumuşacık bir yatak
esir bir düşünce bilgisiz bir sistem
sessiz bir derinlik o an ki mutluluk
geliyor adım adım sende bilinçsiz avarelik
işte kapıda belirsiz görüntü
ağla o an ki mutsuzluk
ey yağmur
ne güzel süzülürsün gökten yere
dökülürsün yapraktan düşercesine
tek derdin hayat vermektir insanlara
bu yüzden arıyorum huzuru sende
bir üzüntü
bir hüzün kapladı içimi
kimi anasız kimi babasız
yaşlanmış artık doğa
eskiden gördüğüm ağaçlar
yanmış kül olmuş
hani insan ağlamak ister ya
göz yaşlarını silmek ister ya
içini açmak ister ya
işte böyle çıkmazın içindeyim burada
kafam bozuk buralarda
sen zaten kendini düşünürsün
yanayım ben sen yanma
eğer birgün dönecek olursan
tenine erkek teni değmesin
ben bunaldım acılardayım
yanlızlık dedim ya
benim kaderim olan
bunu atlatmak için
uğraşıyorum kopmaya
müzik meyhane arkadaşım
her dağda onlarca delik
bu deliklerde binlerce pislik
korkusuzca bekler onları mehmetçik
bu bayrak mehmetler oldukça inmeyecek
mehmetleri öldürüpte sevinmeyin
bir kere daha denedim
senden uzak
bir kere daha olur dedim
uzun yolun ucunda
sense bir düşmüşsün
pislik içine pislik
karanlık gecenin yanlız bıraktığı birgün
hayallerim savaşa uğradı o gün
içimdeki soğukluk duygularımı da üşüttü
kendimi bıraktım zamana bitap ve yorgun
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!