Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Yanılgının dikenleri üzerindeki insan.
Senin mutluluğunu taşıyan rüzgar.
Bir başkası olan mülteci insana kar tanesi getiriyor üşümek için.
Son söz duada belli benim perspektifime gök düşecek.
Aynamı kırdınız benim, O ağlıyor ben değil.-----------Engin hocam çok ince ayarlar çekilmiş yürek dolusu bir şiir okudum kutluyorum.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta