Çocukluk, o derin ırmak çağrısı
O masal dağında ünleyen gazal
Güz ve hasret yüklü akşam bulutu
Güz ve güneş yüklü saman kağnısı
Babamdan duyduğum o mahzun gazel
Ahengiyle dalgalandığım harman
Devamını Oku
O masal dağında ünleyen gazal
Güz ve hasret yüklü akşam bulutu
Güz ve güneş yüklü saman kağnısı
Babamdan duyduğum o mahzun gazel
Ahengiyle dalgalandığım harman
Seni sevdim aslında; Bir ırmak gibi geldin, çöllerime. Hayattan, bir enerji kalmadı bana; Senden başka. Seni, aklımda taşıyorum. Kalbimde değil. O adam öldü, öldü. O adamı sen öldürdün. Seni Kalbimden sevdim, haketmemişin. Hâlâ seviyorum, hâlâ hasretinden tutuşuyor; Yangınlar yanıyor, Ey Gönül! Sen, karanlık odamda; Işıktın bana. Gözüm görmezken, deynektin bana. Artık İstanbulda, bulamadım seni. Bulmak istemiyorum. Seni her sabah kalktığımda, düşünüyorum. Biliyorsun. Ama hepsini ...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!