sen zalimliklerini sergilerken fütursuz,
ağzından salyalar saçan kunduz,
mazlumun üstünde tepindin gün be gün,
yetimler bilenir sana, her yeni doğan gün,
nasıl ki bağrı yanar, yavrusunu aldığın anaların,
senin de yanacaktır bir gün unutma ocağın,
ejderha gibi saldırırsın çatıdan bacadan,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta