Küçükken hep bulutların üstünde zıplamak isterdim.
Rüzgâr saçımın arasında dolanırken,
Özgürlüğün o hiç bilmediğim kokusunun ciğerlerime doluşunu düşledim.
Her yarın olmayacakmış gibi zıpladığımda,
Pamuktan yastıkların çıplak ayaklarım altında belirişini izlemek,
Sanki seslerini unuttuklarımla bir gün daha geçirebilecekmiş gibi süzülmek isterdim.
Dünün oluşturduğu toprak prangalar kanatlarımı tutmuşken ne bugün ne de yarın koklayabilirim o tuhaf özgür bilinmezliği.
o kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…
Devamını Oku
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta