Yağmur duası mı ettin gözlerime
Ne zaman ağlak kalsa müjganımla
Nisan yağmurlarından kalma gri bulutlar üşüşür yarama.
Ayaz gecelerde kaldım.
Mevsimi bahar diye gösterse de takvim
Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Gönül hazan da ise halen, yaz gelmiş bahar gelmiş ne fayda. Çok çok güzel bir şiir...
Gönlünüze kaleminize sağlık değerli hocam. Tebrik ediyorum... Saygılar.
Bilmukabele azize.
Varlığınız yeter. Sağ olun
Esen kalın.
Oldukça güzel bir şiir okudum, yüreğinize sağlık...
Teşekkürler azizim
Varolun
Çok güzel olmuş her satırında ayrı bir keyif aldım okurken.. Kutlarım
Teşekkür ederim
Sağ olun
Beğeniyle okudum tebrik ederim hocam saygı ve selamlarımı sunarım
Teşekkürler üstadım
Var olun
Usulca kaçışların kaldı anılarımda.
Yağmur duası mı ettin gözlerime
Ne zaman ağlak kalsa müjganımla
Nisan yağmurlarından kalma gri bulutlar üşüşür yarama..
Ustalıkla yazılmış çok güzel ve anlamlı bir şiirdi kutluyorum tebrikler üstâdım.
Sonsuz selâm ve saygılarımla.
Abi nerdesin? :))
Çook teşekkür ederim azizim
Varolun
"gir bulutlar" üşüşmese yaralara; yürekler üşümese ve ayrılıklar da peşi sıra göz kırpmasa çok faha iyi olurdu hayat, belki, ama öğreniyoruz biz insanlar, bir şekilde devam ediyoruz hayata... Ve etmeli de...
Hüzün vericiydi, güzeldi efendim. Kutluyorum...
Saygılarımla...
Bizim sınavımız da şekilde sanırım.
Var olun
Teşekkürler
Çok güzel şiir kutluyorum efendim
Sağolun
Teşekkürler
Arafta kalan buluşmanın vuslatı ancak göklerden yağar elbette...Kızılcık şerbeti ile damla damla dolan yürek ayrılık hasreti ile kanar...Ve her anış *çocuğu yağmurlar yağdırır gri bulutlar..
Derin bir hüzün ve ayrılık sızısı işlenmiş şiirde ,etkilenmemek elde değil...
Çok güzeldi, gönülden tebrik ederim Ömer Hocam.SAYGI VE SELAMLARIMLA...
Varlığın yeter azize.
Selamlar benden size.
Yorumunuz çok naif ve açıklayıcı
Kutlarım
Yürek sesinize sağlık. Hasret kokan, duygu yüklü dizeleri satırlara ilmek ilmek işleyen kaleminize sağlık. Hasret bulutlarının dağılıp vuslat sağınaklarının yağdığı, göz yağlarından ırak, huzurlu bir bahar dileklerimle.Selamlar
Bilmukabele
Teşekkürler
Tebrik ederim güzel bir şiir olmuş kalemin daim olsun inşallah
Eyvallah azizim.
Varolun.
Bu şiir ile ilgili 29 tane yorum bulunmakta