Bulutlar Bile Ağlamıyor Artık

ULUTLAR BİLE AĞLAMIYOR ARTIK
Kurudu gözlerimde yaşlar,
Bulutlar bile ağlamıyor artık.
Gökyüzü bile yorulmuş benden,
Ne umut kalmış, ne de bir sabahın ışığı.
Bir zamanlar ağlayınca rahatlardım,
Şimdi gözyaşlarım bile gitmiyor gönlümden.
İçimde taş gibi duran bir sessizlik var,
Ve ben o sessizlikte boğuluyorum, usulca…
Ne rüzgâr haber getiriyor senden,
Ne yollar kokunu taşıyor artık.
Bir yabancının gözünde bile seni ararken,
Yorgun bir aynaya bakıyorum:
Yalnızlığımın yüzü orada duruyor.
Bir ömür verdim sana,
Bir kelime dönmedi bana.
Suskunluğun bile lütuf olurdu artık,
Ama sen onu bile esirgedin benden.
Kalbim, kırık bir cam gibi ışığı yansıtıyor,
Parlıyormuş gibi ama her yer kesik.
Bir gül kuruttum defterimin arasında,
O bile dökülmüş sayfalardan, tıpkı biz gibi.
Belki de herkes kadar sevdim seni,
Ama kimse kadar sustum ardında.
Bir yangının küllerinde kaldım,
Ne yanabiliyorum, ne de sönebiliyorum.
Kurudu gözlerimde yaşlar,
Bulutlar bile ağlamıyor artık.
Bir dua bile dilime ağır geliyor,
Çünkü Tanrı bile biliyor:
Ben artık yalnızlığımla barıştım.
Hamit Atay