Deliyor en karanlık yerinden geceleri
Bir hırıltı kemiriyor beynimin kıvrımını
Telef olmuş gitmişler bu sesten niceleri
Ay dağların ardından müjdelerken yarını
Oturmuş gözlerimin ayasına kızıl kan
Kovulmuş gözlerimden bilmem kaç gündür uyku
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta