Bulanık Şiiri - Yorumlar

İçimde sürekli konuşan bir taraf var bir de artık hiçbir şey söylemek istemeyen tarafım var biri kalk git diyor diğeri biraz daha bekle belki düzelir diyor biri unut artık diyor diğeri bazı şeyler unutulmaz diyor biri kendini koru diyor diğeri sevdiğin insanlardan korunarak nasıl yaşayacaksın diye soruyor ve ben bütün bu seslerin arasında hangisinin gerçekten bana ait olduğunu anlamaya çalışıyorum bazen kendime çok kızıyorum neden hâlâ düşünüyorum neden hâlâ bazı şeylerin cevabını arıyorum neden çoktan bitmiş olması gereken şeyleri içimde yeniden yeniden yaşatıyorum diye soruyorum sonra başka bir yanım çıkıp karşıma insan kalbine söz geçiremez diyor ve ben yine susuyorum

Bazen güçlü olduğumu düşünüyorum hiçbir şeyin beni eskisi kadar incitemeyeceğine inanıyorum hatta kendime artık hiçbir şeyi fazla önemsemeyeceğim diye söz veriyorum sonra küçücük bir şey oluyor bir kelime bir şarkı bir bakış bir koku bir gece sessizliği ve bütün o güçlü olduğuma dair kurduğum cümleler bir anda dağılıyor o zaman anlıyorum insan bazı şeyleri atlattığını sanıyor sadece onlarla yaşamaya alışıyor yarayı iyileştirmiyor yaranın üzerine dokunmamayı öğreniyor

Kendimle en büyük kavgam da burada başlıyor çünkü bir tarafım geçmişi bırakmam gerektiğini biliyor diğer tarafım geçmişi bırakırsam kendimden de bir parçayı geride bırakacağımı düşünüyor çünkü yaşadığım her şey beni bugünkü halime getirdi yaşadığım acılar verdiğim yanlış kararlar güvendiğim insanlar kaybettiklerim beklediklerim vazgeçtiklerim hepsi benim hikâyemin bir parçası şimdi bunların hepsini geride bırakıp yeni biri olmak istesem gerçekten yeni biri olabilir miyim yoksa eski halimin gölgesini her yere taşıyarak mı yaşayacağım bilmiyorum

Bazen kendime bakıyorum ve kendimi tanıyamıyorum eskiden çok daha kolay gülerdim bazı şeylere daha kolay inanırdım bir insanın iyi niyetine şüphe etmeden güvenebilirdim şimdi ise en güzel cümlenin içinde bile gizli bir ayrılık arıyorum biri bana seni anlıyorum dediğinde gerçekten anlıyor mu diye düşünüyorum biri kalacağım dediğinde ne zamana kadar diye soruyorum içimden çünkü insan bir kez terk edilmenin ne olduğunu öğrendiğinde bütün kalışların içinde bir gün gidiş ihtimalini aramaya başlıyor ve bundan nefret ediyorum