Sanki,
Saat 4'ü vurduğunda içimdeki kale surlarının kapılarını ağır bir zincir kaldırır.
Bir anda güne dair bir aydınlanma gelir.
Günün bittiğine dair.
Her gün, kaçtığım için güneşten,
Bu saatlerde hissederim günümün sona erdiğini.
Omzumdaki tüm yükün dağıldığını.
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta