Yitip giden canlar gördüm hazanın ilk deminde
talaş olmuş düşler gördüm beynimin derin dibinde
tadına doyamadığım bir sevincim olmadı hiç benim
gören kulaklarım,susan gözlerim,yürüyen ellerim oldu da
ardına dert kondurmadığım gülüşlerim hiç olmadı
temelsiz binalar kurdum kalbime çoğu zaman
susuz küvetlerde yıkadım ruhumu
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta