Zonklayan kafa, çırpınan bir ruh…
İşte aynalarda gizlenen halim.
Hüzün ki: Bir kadın. Kadın ki: Hep şuh.
Acaba ben miyim, sen misin zalim?
‘Vurun’ narasıyla atılır taşlar.
Tozlar bir sıtmalı yelle savrulur.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta