Tepelerden yükselir sesizce bulutlar
Ardına bakmadan gider kızılda güneş
seherde tek yıldız seyreder bu anı
çoşkun akan sular akıp durulur
mevsim de açmayan çicekler solar
kuşlar uçar gider güneşe doğru
ağaçlar yaprak döker bu sessizliğe
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta